Dziecięce hospicja

Hospicja, w których znajdują się dzieci w końcowych stadiach nowotworów to bardzo specyficzne miejsca. Z jednej strony są pełne smutku i rozpaczy, bowiem jest to ostatni element drogi często kilkuletnich dzieci, które niesprawiedliwym zrządzeniem losu muszą odejść z tego świata. Na korytarzach widać rodziców z zapuchniętymi od płaczu oczami trzymających małych pacjentów za ręce. Widać pielęgniarki, sanitariuszy i wolontariuszy, którzy z całych sił próbują uczynić ten czas jak najmniej bolesnym dla małych pacjentów. Wielu osobom na usta cisną się pytanie, dlaczego to spotkało te dzieci. Jak się często okazuje, to właśnie te chore dzieci mają największą radość życia i najlepiej radzą sobie ze świadomością, że ich choroba jest nie do pokonania. Wielu wolontariuszy jest pod wrażeniem, jak wielka siłą drzemie w małych dzieciach, które ciężko chore znajdują się w hospicjach. One rozumieją, że tak się stało i będą musiały odejść z tego świata. Chcą jednak cieszyć się swoimi ostatnimi dniami, dlatego korzystają ze swoich sił, spędzają czas z innymi dziećmi, rysują, malują, uśmiechają się i żyją na tyle, na ile ich choroba im pozwala. Dziecięce hospicja to bardzo trudne miejsca, gdzie płacz i ból oraz osobista tragedia miesza się w wielką wiarą, nadzieją i uśmiechem, jaki widać w oczach tych dzieci. Dlatego tak ważne jest, by w hospicjach pracowały osoby, które mają wielką dozę empatii i altruizmu, by zapewniły małym dzieciom szczęście w tych ostatnich dniach i pozwoliły im, by ból nie zdominował ich dzieciństwa, które będzie musiało trwać w warunkach hospicjum.

Hospicja.

Hospicja są placówkami, które tworzone są w celu pomocy osobom chorym godnie przetrwać ostatnie miesiące swojego życia. Opieka w hospicjach jest opieką charakteryzującą się aktywnością oraz wszechstronnością. W tym miejscu znajduje się miejsce dla osób cierpiących, którzy zapadali na nieuleczalną choroby, które nie dają żadnej nadziei na wyzdrowienie. O tym czym jest opieka w hospicjum dokładnie mówi Światowa Organizacja Zdrowia, która określa ją jako aktywną i dotyczącą wszelkich sfer życia. W hospicjach pod opieką znajdują się osoby, które cierpią na schorzenia nienadające się na leczenie przyczynowe. Jeszcze wiele lat temu hospicja były uznawane za ośrodki, które nie działają w porozumieniu z państwowymi systemami opieki zdrowotnej. Obecnie ich status znacząco uległ zmianie. Teraz mowa jest o szerokiej współpracy pomiędzy wszystkimi placówkami opieki zdrowotnej. Hospicja bardzo często działają także w oparciu o osiągnięcia placówek służby zdrowia. Można jednak powiedzieć, że podstawowa różnica pomiędzy szpitalem a hospicjami jest taka, że szpitale powstają w celu wyleczenia pacjenta zaś hospicja mają mu zapewnić godną jakość życia w w momencie przechodzenia nieuleczalnej choroby, która jest dla niego prawdziwym cierpieniem. Ulga w nim jest dla nich bezcenna. Hospicja są placówkami, które mają długą historię. Pierwsze wzmianki o nich pochodzą już z IV wieku. Hospicja stały się normalnością już w czasach średniowiecznych, gdy powstawały nawet sieci hospicjum.

Hospicjum i idea opieki hospicyjnej

Opieka hospicyjna jest to wszechstronna opieka wykonywana w hospicjum w stosunku do pacjentów. Jest to zarówno opieka zdrowotna, polegająca na podawaniu leków, pielęgnacji i niwelowaniu bądź zmniejszaniu bólu pacjentów, jak i opieka psychologiczna, polegająca na wspieraniu i rozmowach, zarówno z pacjentem, jak i z rodziną. Idee przyświecające istnieniu hospicjów są bardzo ważne. Nie są to bowiem zwykłe szpitale, gdzie osoba terminalnie chora zmierza ku swojej ostatecznej drodze. Zadaniem hospicjów jest zapewnienie pacjentom godności w ich ostatnich dniach. Pacjenci czują opiekę nie tylko osób bliskich, które mogą ich odwiedzać, ale również lekarzy, pielęgniarek i wolontariuszy, którzy przez cało dobę są do dyspozycji chorych pacjentów. Służą pomocą, są zawsze obok. Obecność wolontariuszy w hospicjum jest bardzo ważna dla pacjentów, którzy czują, że są jeszcze ludzie chcący pomagać innym, również tym, dla których pomocy wydaje się, że już nie ma. Często osamotnienie jest dla pacjentów większym bólem niż sama choroba. Idee przyświecające hospicjom mają pokazać, że pacjenci nigdy nie są sami i zawsze mają pełne wsparcie zarówno fizyczne, psychiczne, jak i społeczne od całego personelu pracującego w hospicjum. Jakość każdego życia jest ważna, również tego, które zmierza ku końcowi i każdemu pacjentowi należy zapewnić odpowiednią opiekę, wyrozumiałość i dać mu szansę, by również te ostatnie dni stały pod znakiem uśmiechu, zrozumienia i uszanowania, zarówno dla życia, jak i śmierci.

O hospicjach

Zapewnienie całodobowej opieki ciężko chorej osobie często jest niemożliwe dla jego najbliższej rodziny. Kochają terminalnie chorą osobę całym sercem, jednak pracują, uczą się, nie mogą zajmować się nią dwadzieścia cztery godziny na dobę. Pojawiają się wtedy myśli o przekazaniu takiej osoby do hospicjum, pod profesjonalną opiekę lekarzy. Jednak wiele rodzin obawia się dokonać tego kroku, ponieważ opinia społeczna mogłaby ich skrytykować. Że nie potrafią się poświęcić dla najbliższych, wygospodarować odrobiny czasu, czy spędzić tych ostatnich chwil z babcią i dziadkiem, który znajduje się już w końcowym stadium choroby. W takich sytuacjach nie można patrzeć na innych. Hospicja są godnymi miejscami, które zapewnią profesjonalną opiekę medyczną wszystkim ludziom, których życie dobiega końca. Nie można uważać takich miejsc za bezduszne szpitale, bowiem w hospicjach często pracują osoby z prawdziwym powołaniem, które wiedzą, że osoby umierające potrzebują nie tylko ulgi w fizycznym cierpieniu, ale również duchowego wsparcia, bliskości drugiego człowieka, spędzenia z nim odrobiny czasu. W hospicjum żaden pacjent nie jest sam i zawsze może być odwiedzony przez rodzinę. Zarówno pacjent, jak i rodzina mają również pełne wsparcie pracowników hospicjum zarówno w zakresie medycznym, jak i emocjonalnym. Nie można uważać hospicjów, za złe rozwiązanie, ponieważ bardzo często są one jedynym rozwiązaniem, która zapewni umierającej osobie godne odejście z tego świata, bez bólu i trosk.

Wolontariat medyczny

Jedną z form wolontariatu jest wolontariat medyczny, który odbywa się w hospicjum. Jego zadaniem jest niesienie pomocy pacjentom w ostatnim stadium choroby oraz ich rodzinom. Wiele młodych, czy dorosłych już osób ma dużo wolnego czasu i chciałoby go poświęcić pomocy innym, chciałoby pomagać i czyni dobro. Jeżeli czują się wystarczająco silni, gotowi spojrzeć w oczy osobie umierającej i pomagać jej z uśmiechem na ustach, wolontariat medyczny jest doskonałą próbą charakteru, nauką empatii i sposobem na niesienie pomocy osobom, które niedługo mogą odejść z tego świata. Wolontariat taki to przede wszystkim pomoc pacjentowi w codziennym życiu w hospicjum, pielęgnowanie go, rozmawianie z nim, czytanie mu i towarzyszenie w codziennych czynnościach. To również kontakt z jego rodzina, oraz wspieranie jej. Wolontariat taki nie jest prosty, wymaga siły wewnętrznej wolontariusza, który chce poświęcić swój wolny czas innej osobie, pomagać jej i towarzyszyć. Pomoc wolontariusza jest bardzo ważna dla osoby w stadium terminalnym choroby, by miała świadomość, że jej ostatnie dni spędzone zostaną w towarzystwie osób, które o nią zadbają, złagodzą bolesne dolegliwości i pozwolą odejść ze świata w sposób godny i jak najmniej bolesny. Ostatnie dni schorowanego człowieka często są bardzo trudne, nie tylko fizycznie, ale również psychicznie, dlatego pomoc sanitariuszy, ale również i wolontariuszy jest bardzo ważna, by pacjenci mogli się uśmiechnąć i wiedzieć, że nie zostali pozostawieni sami sobie.